lipiec 13, 2017

Kościół Akademicki KUL pw. Św. Krzyża

Przedstawiamy pierwszą ze Świątyń, w których w czasie trwania Kongresu odprawione zostaną nabożeństwa.

 

Historia

Historia kościoła wiąże się z lokalnym podaniem o kupcu gdańskim, Henryku, który w 1434 r. przywłaszczył sobie relikwie Krzyża świętego przechowywane w kościele ojców dominikanów w Lublinie. W wyniku cudownego znaku skruszony kupiec zwrócił skradzioną świętość, a na dowód przemiany wybudował niewielki drewniany kościół ku czci Krzyża świętego na zachód od miasta.

W latach 1603-1623 miejsce drewnianego kościoła zajęła budowla murowana ufundowana przez lubelskie mieszczaństwo i władze miasta. W 1667 r. dominikanie obserwanci uzyskali zgodę biskupa krakowskiego na założenie przy świątyni pozamiejskiego klasztoru. W 1800 r. pod zaborem rosyjskim klasztor uległ kasacie i zamieniono go na szpital wojskowy, a wraz z nim sakralny charakter stracił również przyklasztorny kościół wykorzystywany jako magazyn.

Budynek kościoła odzyskał swoje przeznaczenie sakralne dopiero w 1918 r., kiedy decyzją władz kościelnych powołano do życia Katolicki Uniwersytet Lubelski. Główne prace renowacyjne podjęto dopiero od 1927 r.

 

Wystrój

W centrum prezbiterium znajduje się monolityczna bryła ołtarza. Ścianę prezbiterium zdobi pozbawiona krzyża postać Jezusa Chrystusa ukrzyżowanego, który jest Zmartwychwstałym Panem.

W połowie północnej nawy głównej usytuowano kamienną ambonę; jej balustrada jest po zewnętrznej stronie ozdobiona szeregiem płaskorzeźb ilustrujących przypowieści Jezusa.

Płyta tabernaculum wyobraża drzwi ozdobione wklęsłym dyskiem słońca/chleba okolony tekstami o tematyce eucharystycznej wyjętymi z Pisma Świętego (J 13,1; 1Kor 11,23b-26) i Mszału Rzymskiego (odpowiedzi wiernych po podniesieniu i z obrzędów komunijnych). Prosta forma płaskorzeźby Madonny z Dzieciątkiem nawiązuje kształtem połączonych nimbów do ikony częstochowskiej.

Na ścianie południowej nawy głównej znajduje się unikatowa polichromia inspirowana encykliką Pacem in terris (11 IV 1963) papieża Jan XXIII (pontyfikat w latach 1958-1963; kanonizowany 27 IV 2014). Eugeniusz Mucha, który wraz z zespołem pracował nad malaturą w latach 1963-1965, sięgnął do wielowiekowej tradycji ikonograficznej oraz postaci świętych. Wykorzystując wątki z Pisma Świętego oraz wizerunki hagiograficzne, przedstawił wyłaniające się z Pacem in terris cztery filary porządku społecznego, gwarantujące poszanowanie ludzkiej godności i zachowanie pokoju: prawdę, sprawiedliwość, miłość i wolność (szerzej: http://www.dakul.jezuici.pl/index.php/polichromia/).

 

Duszpasterstwo

Historii Duszpasterstwa Akademickiego KUL nie sposób oddzielić od historii samej uczelni. Od początku istnienia Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego jego władze zwracały uwagę na rozwój duchowy studentów.

Gdy w roku 1967 Ośrodek przy KUL otrzymał rangę Ośrodka Diecezjalnego oznaczało to wówczas otwarcie się na całe środowisko akademickie Lublina. Dziś poszczególne uczelnie posiadają już swoich Duszpasterzy, jednak Ośrodek KUL pozostaje otwarty na studentów innych uczelni.

Działalność duszpasterska realizuje się przez liturgię i posługę sakramentalną, kierownictwo duchowe oraz rozmowy indywidualne w pokoju dyżurów duszpasterzy, przez różne formy i rodzaje katechezy, rekolekcji, kursów. W ramach duszpasterstwa działają liczne ruchy i stowarzyszenia katolickie. Jedną z form służby całemu środowisku jest poradnictwo psychologiczne i rodzinne prowadzone przez pracowników i absolwentów KUL.

Patronem Duszpasterstwa Akademickie KUL jest od 1993 r. bł. Piotr Jerzy Frassati, (właśc. wł. Pier Giorgio Frassati) – ur. 6 kwietnia 1901 w Turynie, gdzie zmarł 4 lipca 1925, włoski tercjarz dominikański. Był człowiekiem modlitwy, radości, apostolatu, wrażliwym na potrzeby bliźnich. Zmarł w wieku 24 lat na chorobę Heinego-Medina, którą zaraził się od ubogiego chorego, któremu pomagał.

 

 

Z artykułów dr hab. Krzysztofa Mielcarka, Iwony Kurowskiej, Edyty Lorenc i Magdaleny Kowalskiej, ze strony internetowej Duszpasterstwa Akademickiego KUL: http://www.dakul.jezuici.pl/. Dołączone fotografie: Tomasz Koryszko (tamże.)